Przebiśnieg

Inaczej Śnieżyczka przebiśnieg, jest jak każdemu wiadomo w Polsce pod ochroną gatunkową. Jak sama nazwa wskazuje kwiat ten jest pierwszą oznaką zbliżającej się wiosny i nastaniu przedwiośnia. Jest rośliną miododajną i leczniczą.

Roślina ta kwitnie od lutego aż do kwietnia. Rośnie najlepiej na glebach w której występuje znaczna ilość próchnicy oraz wilgoci. Ze względów estetycznych jest chętnie sadzona w ogródkach przydomowych oraz działkach. Nie dostarcza miodu towarowego, lecz jest jedną z pierwszych roślin pomagających pszczołom w rozwoju wiosennym, poprzez swoją obfitość pyłku. Cebulki przebiśniegów są stosowane w leczeniu m.in.: Alzheimera, chorobie Heinego-Medina czy udarze mózgu.

Nawłoć kandyjska

Nawłoć kanadyjska jest rośliną wieloletnią, oraz inwazyjną. Nazywana jest często Drzewkiem Matki Boskiej. Pochodzi z Ameryki Północnej, dlatego nie straszny jej nasz klimat. Szybko się rozsiewa, była/jest traktowana jako roślina ozdobna. Często można spotkać całe łany nawłoci na nieużytkach, roślina ta rozmnaża się poprzez kłącza dlatego jest spotykana w większych skupiskach.

Jest rośliną dosyć wysoką, jej łodyga mierzy do 150 cm. Na jednej z nich mieścić się może do 10 tyś nasion. Także jeśli macie w okolicy nawłoć, to w przyszłym roku będzie jej jeszcze więcej. Nasiona są rozsiewane przez wiatr. Lubi tereny podmokłe, w pobliżu rzek, stawów jak i na glebach gliniastych. Kwitnie od końca lipca, aż do połowy września stąd jest dla nas pszczelarzy dużą pomocą w uzupełnianiu pokarmu na zimę dla pszczół, oraz zapasów pierzgi. Wydajność z 1ha wynosi 900 kg. Miód nawłociowy jest dosyć rzadki, więc również łatwo się zrazić tym że może on sfermentować.

Gdzieś czytałem że w sprzyjających warunkach (słońce+wilgoć w glebie+para w powietrzu) na jedną rodzinę pszczelą może przybywać 3-4kg w ciągu dnia. Ale nie wiem czy to prawda. W każdym bądź razie jest to na pewno roślina którą warto się zainteresować, i docenić na swoim pszczelarskich ogródku. Jak dla mnie to najlepszym miodem, jest właśnie miód nawłociowy, który miałem okazję spróbować rok temu, i w życiu nie jadłem tak dobrego miodu. Szczerze polecam.

Chaber bławatek

Występuje w Europie oraz na Syberii Zachodniej. Często jest uważany za chwast, lecz przez pszczoły jest postrzegany jako roślina miododajna. Chaber bławatek jest rośliną jedno roczną i ma dość długi okres kwitnienia. Potrafi dorastać do 90 cm. Chaber rośnie głównie na łąkach, jak i polach uprawnych, lecz przez stosowanie środków ochrony roślin jest z coraz lepszym skutkiem tępioną rośliną. Można go zasiewać w rabatach, miejscach eksponowanych oraz ogrodach-łąk.

• Roślina barwierska, barwiąca na niebiesko.
• Stosuje się ją w kosmetyce, jest polecana przy problemach grzybicznych skóry głowy oraz łupieżu.
• Preferuje miejsca słoneczne.
• Ma małe wymaganie glebowe.
• Kwitnie w okresie maj-wrzesień.
• Jest rośliną stosowaną w ziołolecznictwie

Nazwy ludowe to: białasy, głowacz, jasieniec, kardy, kwiatek wołoszek, macoszka, modrak, modrzeńczyk, samosiejka, wasilek, wawer.

Chaber często można spotkać na glebach które mają wysoki poziom wapnia. Jak każda roślina lubi gleby przepuszczalne, wysiewa się go wczesną wiosną (marzec-kwiecień) wprost do gruntu. Rośliny kwitną po ok. 10 tyg. od siewu. Często rozsiewany jest przez mrówki oraz wiatr. Nasiona znajdujące się w glebie zachowują zdolność kiełkowania przez 5-10 lat.

Źródło: 
http://www.zielonyogrodek.pl/kwitnace-jesienia/chaber-blawatek
https://pl.wikipedia.org/wiki/Chaber_b%C5%82awatek

Ataaak!

Wczoraj zajrzałem do ula w celu dołożenia im tylko ramki węzy. Po odsunięciu jednej ramki już na mnie zaczęły skakać, i w końcu dostałem pierwsze żądło. Ciekawe bo nigdy moje pszczoły się tak nie zachowywały agresywnie w stosunku do mnie. Przejrzałem kilka stron na ten temat i może być to wina tego że nie dawno dostały syrop na wzmocnienie, bo nie miały prawie zapasu. Co też dla mnie jest zagadką, bo w okolicy rosną lipy i inne nektarodajne rośliny... Za to zauważyłem że jest sporo pyłku na ramkach. Ten odkład jest już na 12 ramkach warszawskich, po wczorajszym dodaniu jednej. Ale miodu to tylko jakiś marny paseczek na górze. Matka czerwi obficie. Bardzo możliwe że też za często ostatnimi czasy zaglądałem do ula i mogło to wzmóc ich agresywność. No nic. Dziś muszę wyciągnąć podkarmiaczkę i dam im spokój na jakiś tydzień, no może dwa. Myślę że przez ten czas uspokoi się to towarzystwo i da mi przy nich pracować. Bo jeśli nie to zostaje skasowanie matki w przyszłym roku.

Wady i zalety ula warszawskiego zwykłego

Ul warszawski był kiedyś bardzo popularnym ulem w Polsce. Hodowali w nim pszczoły zarówno pszczelarze amatorscy, jak i pszczelarze zawodowi. Pierwszym tego typu ulem, był ul zbudowany w 1880 roku przez polskiego pszczelarza i działacza Kazimierza Lewickiego określonego przez niego "stojako-leżakiem". W latach 1894-1896, ul Lewickiego został dopracowany w pracowni Towarzystwa Pszczelniczo-Ogrodniczego, w Warszawie. Stąd nazwa: Ul Warszawski. W czasach II wojny światowej ten rodzaj ula wycofano, w celu standaryzacji uli. Nie produkowano żadnych komponentów z nim związanych, a jego wymuszonym następcą stał się Ul Warszawski Poszerzany. Po wielu wzlotach i upadkach, jednak udało mu się przetrwać próbę czasu...

Jest obecny szczególnie w małych przydomowych pasiekach. (U mnie również :D). Jest ceniony przez wielu pszczelarzy po dzień dzisiejszy. Moim skromnym zdaniem ten ul może służyć dożywotnio pszczelarzowi, i wiele jego cech które tutaj przedstawię za tym przemawia. Ale jak każdy ul, ma też swoje minusy...

Plusy:
+ wygoda przy przeglądach
+ dobra zimowla pszczół
+ nie trzeba dźwigać żadnych korpusów
+ brak zagrożenia przewrócenia się ula
+ kształt ramek zbliżony do naturalnej struktury gniazda pszczół
+ tradycyjna ozdoba przydomowego ogródka
+ możliwość odkupienia po okazyjnej cenie od starych pszczelarzy
+ zachowanie "żelaznej rezerwy" miodu na zimę
+ polecany dla początkujących pszczelarzy
+ możliwość zajrzenia do pierwszej ramki bez potrzeby rozebrania gniazda (ramka z szybką)

Minusy:
- nadają się głównie do pasiek stacjonarnych (Starsze osoby mogą nie dać rady przenieść tak ciężkiego ula)
- ograniczona ilość ramek
- w wielu przypadkach brak wyjmowanej dennicy
- przy wydzieleniu miodni w gnieździe, potrzebna jest dodatkowa krata odgrodowa
- zajmuje więcej miejsca
- brak możliwości rozbudowy
- wysoka cena nowego ula

Myślę że w tym poście wyszczególniłem właściwości tego ula. Dla mnie było to dobre zrządzenie losu, że trafiłem jednak na ten ul. Ja mam wersje tego ula z wbudowanymi stojakami, i podkładam pod nogi stare cegły, by przedłużyć żywotność. Ma kilka wad jak już wspominałem. Ale jak dla mnie, wygodnie się przy nim pracuje. Szperałem po forach i tematem rzeką jest ilość wyciągniętego miodu, z poszczególnych uli. Przecież żaden ul miodu nie robi. Jeśli mamy małe ilości miodu to są tylko dwa czynniki które mają na to wpływ: Pszczoły lub Pożytki.

Proszę was o komentowanie, to pozwoli mi dopracować posty pod względem wiarygodności, oraz jakieś uwagi względem ula. Ja dopatrzyłem się tylko tylu. Jeśli otrzymam sensowne uwagi, na pewno je zamieszczę ;).

Miód i jego magiczne właściwości

O zbawiennych właściwościach miodu ludzkość wiedziała od bardzo dawna. Już w starożytnym Egipcie stosowano miód do leczenia ran, a zmarłym faraonom wkładano pojemniki z miodem. To dowodzi tego jakim szacunkiem ludzie obdarzali tą cudowną substancję. Wielkimi zwolennikami miodu byli między innymi: Hipokrates, Salomon oraz Pitagoras.

Ale może skupmy się na samym miodzie. Miód jako substancja słodka, składa się z cukrów prostych które są bardzo łatwo przyswajalne przez organizm. W składzie miodu znajdują się również takie składniki jak: kwasy organiczne, mikroelementy, enzymy, glukoza, fruktoza oraz składniki mineralne, do których zaliczamy- żelazo, fosfor i magnez. W zależności od rodzaju miodu mamy do czynienia także z takimi składnikami jak rutyna i inhibina, które odpowiedzialne są za bakteriobójcze właściwości miodu. Miód powinien być stosowany jako środek spożywczy, lecz niestety często go bagatelizujemy i sięgamy do niego dopiero wtedy kiedy doskwiera nam choroba. A nie powinno tak być ponieważ, chyba wiele osób się ze mną zgodzi że herbata posłodzona miodem smakuje o wiele lepiej aniżeli cukrem.

Właściwości miodu:

• przyspiesza gojenie się ran
• zmniejsza ryzyko powstania bliznowców
• leczy wrzody żołądka (szczególnie nadaje się do tego nektar z drzew herbacianych rosnących w Australii i Nowej Zelandii) działa przeciwbiegunkowo
• obniża ciśnienie tętnicze krwi
• hamuje procesy miażdżycowe
• leczy schorzenia wątroby i dróg żółciowych
• jest dobry na przeziębienia, kłopoty z gardłem
• koi nerwy, działa nasennie
• jednocześnie pobudza do pracy mózg (dzięki glukozie, która jest paliwem dla szarych komórek). 
• 100 gramów miodu dostarcza organizmowi 319 kcal.

Ile rodzajów miodów to może napiszę w którymś, z postów. Miód jest szeroko stosowany w medycynie, kosmetyce. Jest polecany w szczególności dla dzieci, i osób w podeszłym wieku. Ponieważ poprawia pamięć, pomaga w regeneracji organizmu, wspomaga odporność. W dzisiejszych czasach postępu stara się zindustrializować pszczelarstwo. W USA jest popyt na monokulturę, również w pszczelarstwie. Ludzie tracą więź z pszczołami, przez to pogarsza się jakość miodu. Spryskuje się kwiaty pestycydami, które przyczyniają się do wymierania pszczół. Niestety lecz w krajach UE jest podobnie. W Polsce również od dawna jest moda na to co zagraniczne, a przecież kto choć raz miał do czynienia z produktem polskim. Niezależnie od tego czy był to produkt elektryczny, spożywczy itd. To doskonale wie, że to co polskie jest lepsze. Często można natrafić na półki ze sztucznym miodem, lecz to co oferuje nie ma nic wspólnego z miodem, a już na pewno z jego właściwościami. Pszczelarze też nie są bez winy, często zdarzają się oszuści którzy na wszelkie sposoby kombinują z miodem dla większego zysku. Moim zdaniem lepiej jest kupić miód u znajomego, sprawdzonego pszczelarza, niż kupować go w wielkich marketach. Przecież polskie miody są najlepsze, więc powinniśmy wspierać miejscowych pszczelarzy.

Miód - słodkie lekarstwo:

http://www.youtube.com/watch?v=leD3-x01K-Q

Ciekawostki:

• Do najsławniejszych na świecie należą miody tymiankowe, pochodzące ze wzgórz w Grecji.

• W Polsce najczęściej kupowany jest miód lipowy. Jest produktem bardzo łatwo przyswajalnym, całkowicie trawi się w ciągu niepełnych 2 godzin (dla porównania: szynka w 4 godziny).

• Miód od dawna służył pielęgnacji urody. Znane są jego właściwości nawilżające, rozjaśniające i uelastyczniające skórę.

• Zawarta w miodzie fruktoza neutralizuje skutki picia alkoholu. Następnego dnia warto w dwóch porcjach zjeść w sumie 200 gramów miodu.

• Jeżeli zamknięty słoiczek będziemy przechowywać w chłodnym miejscu (najwłaściwsza jest temperatura 6-10 st. Celsjusza), nie straci swych wartości przez 23 lata.

• Miód w dawnych czasach był przez okres miesiąca spożywany przez nowożeńców jako środek wzmacniający, celem uzyskania zdrowego potomstwa. Dlatego mówimy "miesiąc miodowy".

• Miód szybko wzmacnia i regeneruje organizm po dużym wysiłku fizycznym i umysłowym. Cukry proste glukoza i fruktoza zawarte w miodzie błyskawicznie przenikają do krwi. 

• Miód reguluje procesy trawienne i zapobiega wzdęciom.

•  Fruktoza zawarta w miodzie odtruwa organizm, zobojętnia szkodliwe produkty kawy, alkoholu i innych używek.

• Miód jest świetnym upominkiem, który każdemu niezależnie od sytuacji możemy podarować.

• Dla poprawienia słabnącego wzroku babcie zalecały jeść pyłek pszczeli.

• Miód należy przechowywać w temperaturze 6-15°C, chroniąc go przed działaniem światła w szczelnie zamkniętych naczyniach. Wówczas nie straci swoich właściwości nawet przez 3 lata.

• Każdy miód jest dobry, różnice w składzie miodu są nie wielkie. Niektóre miody z uwagi na swój specyficzny skład są bardziej polecane w określonych schorzeniach np. miód lipowy na przeziębienie, grypę.

• Miód działa jak eliksir młodości. Wzbogaca dietę w łatwo przyswajalne składniki mineralne, witaminy i aminokwasy.

• Występujące w miodzie żelazo jest przyswajalne prawie w całości i szybko wbudowywane w hemoglobinę.

• Miód gryczany zawiera rutynę - jeden ze składników witaminy "P", która uszczelnia naczynia krwionośne, a tym samym przeciwdziała miażdżycy, zwiększa przyswajalność witaminy "C ".

• Naturalny miód powinniśmy spożywać zgodnie z naszymi preferencjami smakowymi i nie powinien być traktowany tylko jak lekarstwo, lecz jako smaczny odżywczy i zdrowy pokarm.

• Dwie łyżki miodu obniżają poziom wypitego alkoholu o 15%.

• Na serce najlepszy jest miód rzepakowy, zawiera najwięcej glukozy i fruktozy, duże ilości potasu i magnezu tak niezbędnych dla właściwego funkcjonowania mięśnia sercowego.

• Miód reguluje pracę nerek,obniża poziom kwasu nerkowego, zapobiega osadzaniu się piasku moczowego i kamienicy nerkowej.

• Miód gryczany posiada najsilniejsze właściwości przeciwdziałania tworzeniu się tzw. wolnych rodników, składniki zawarte w nim łączą się z wolnymi rodnikami unieszkodliwiając je.

• Miód dodany do kąpieli ma działanie uspakajające, rozluźniające i kojące na skórę. Do wody o temp. 38°C dodać 300g miodu i przebywać w niej 20-30 min.

• Miód pitny jest napojem alkoholowym, powstaje w wyniku fermentacji rozcieńczonego miodu, która może trwać nawet kilka lat.

• Miód lipowy posiada silne działanie przeciwzapalne, jest najlepszy na zapalenie dróg oddechowych, grypę, anginę i "chrypkę".

• Są osoby nietolerujące miodu, może się to objawiać nudnościami, wymiotami, biegunką, wysypką, świądem.

• Miód niewłaściwie rozgrzewany (powyżej temp. 42 °C przez dłuższy czas ma postać tylko płynną, wówczas traci swoje właściwości lecznicze m.in. zdolność niszczenia bakterii.

• Miody wielokrotnie tańsze pochodzące przeważnie z Chin, Indii lub krajów afrykańskich są sprzedawane w formie płynnej (są przegrzane). Miody takie nie krystalizują, a ich wartość lecznicza jest wątpliwa. Ponad to zawierają pyłki innych roślin niewystępujących w naszej szerokości geograficznej,które mogą oddziaływać alergicznie.

• Najchętniej kupowanym miodem jest miód lipowy, lipowo-spadziowy, natomiast najdroższym miodem jest miód wrzosowy.

• Miód jest jedynym z nielicznych produktów spożywczych, który nie psuje się, oczywiście pod warunkiem, że dojrzewa w ulu i jest właściwie przechowywany.

• Żeby pszczoły zebrały kg miodu muszą odwiedzić kilka milionów kwiatów.

• Prawdziwy miód płynny / potoka / powinien być gęstą cieczą, która z czasem ulegnie krystalizacji. Jeden litr miodu waży 1.40-1.45 Kg.

• Prawdziwy miód wcześniej czy później ulega krystalizacji, lecz nie zmienia ona jego wartości odżywczych.

• Miód skrystalizowany (krupiec) można doprowadzić ponownie do płynnej (potoki) bez utraty jego cennych właściwości wolno podgrzewając go w kąpieli wodnej o temperaturze 42°C od czasu do czasu mieszając. Po pewnym czasie, jeśli nie przekroczymy tej temperatury ponownie ulegnie krystalizacji.

• Miód prawie natychmiast uzupełnia braki energetyczne i utrzymuje je przez wiele godzin, a glukoza zawarta w nim jest najważniejszym materiałem energetycznym dla serca.

• Dodając miód do kawy czy herbaty warto zaczekać chwilę, aż przestygnie, aby miód nie stracił swoich cennych właściwości.

• Miód nie zastąpi leków i operacji, ale spożywany regularnie może wyeliminować konieczność interwencji medycznej.

• Poleca się spożywać miód w następujących dawkach:
• Niemowlętom do roku nie zaleca się
• dzieci 1-2 lat 7g dziennie
• dzieci 2-6 lat 10-20g dziennie
• dzieci 6-12 lat 30-50g dziennie
• młodzież i dorośli 60-150g dziennie

• Płaska łyżeczka do herbaty to około 5g miodu Łyżka stołowa miodu to około 20 g miodu.

• Działanie bakteriobójcze i odżywcze miodu wzrasta, gdy jest rozpuszczony ( 1-2 łyżki miodu do szklanki zalać letnią wodą i pozostawić pod przykryciem na 12 godz.) Zaleca się pić miód rano na czczo i wieczorem.

• W celach leczniczych dziennie przyjmujemy miodu:
• W schorzeniach układu moczowego: 2-4 łyżeczki
• Serca i naczyń, układu nerwowego, jelit, wątroby: 3-6 łyżek
• Układ oddechowy 4-6 łyżek
• Żołądek i przewód pokarmowy 5-10 łyżek

• Średnie roczne spożycie miodu w Polsce wynosi 270g, w Niemczech 3,2 kg, a w Europie 0,8kg. na głowę mieszkańca.

• Pszczoły zbieraczki zbierają nektar z kwiatów dodają pierwsze enzymy i przynoszą do ula, gdzie pszczoły ulowe dalej wzbogacają go w produkowane przez gruczoły gardzielowe i ślinowe aminokwasy, enzymy, kwasy i związki organiczne.

• Zebrany nektar jest wielokrotnie przenoszony coraz to do innych komórek plastrów, wzbogacany przez wydzieliny gruczołów gardzielowych i ślinowych, w różne związki, odparowywany z wody do momentu, gdy jej zawartość będzie wynosić 18-20%. Dojrzały miód jest następnie zasklepiany cienką warstwą wosku.